musa ülker - hayata dair öyküler…

31.10.2005′den beri süregelen bir koşu.. 31.10.2007 tarihinden itibaren son dönemeçte.. Bitiş çizgisi gözüktü.. 2 yıldır bazen deli dolu, bazen ağır aksak, ama devamlı.. Bazen uykuda bazen akarsu gibi delicesine.. Her doğan ölür, her gündüzün gecesi vardır.. Her yolun sonu, her düzlüğün bitişi, her açan çiçeğin yapraklarının solacağı gün vardır.. Buradan hayat pınarına bir damla hisse alabilene ne mutlu, verebilene ne mutlu..

Son söz: Sürçi lisan ettiysek affola…

Kutlu doğum haftası etkinlikleri çerçevesinde bir klip hazırlandı. İçinde Zara, Engin Noyan, Senai Demirci ve küçük bir kız çocuğunun yer alıyor.

İşte ilk kez çekilen Salavat klibi…

Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla.. Her nefis ölümü tadıcıdır. Sizi, şerle de, hayırla da deneyerek imtihan ediyoruz ve siz Bize döndürüleceksiniz. (ENBİYA SURESİ / 35)

Allah sana bir zarar dokunduracak olsa, O’ndan başka bunu senden kaldıracak yoktur. Ve eğer sana bir hayır isterse, O’nun bol fazlini geri çevirecek de yoktur. Kullarından dilediğine bundan isabet ettirir. O, bağışlayandir, esirgeyendir. (YUNUS SURESİ / 107)

Fırtına ve yangın..

Soğuk bir kış sabahı; sahilde bulunan küçük bir koydan bir balıkçı filosu denize açıldı. Öğleedn sonra büyük bir fırtına koptu ve gece olduğunda balıkçı teknelerinden hiçbirisi limana dönememişti. Bütün gece boyunca eşler, anneler ve çocuklar ellerini ovuşturup, kaybolan sevdiklerini kurtarması için Allah’a yakararak rüzgara açık kıyıda bir aşağı bir yukarı dolandılar. Bu sıkıntılı durumda bir de kulubülerden birinde yangın çıktı ve erkekler olmadığı için yangını söndürüp kulubeyi kurtarmak mümkün olmadı.

Ancak gün ışıdığında herkesin sevinçle gördüğü gibi, balıkçı teknelerinin tümü sağlam olarak limana döndü. Fakat orada ümitsiz bir kişi vardı. Bu kişi, yangında evi kül olan adamın eşiydi.
Kocası karaya çıkarken şöyle bağırıyordu:
“Aman Allah’ım, mahvolduk! Evimiz, içindeki herşeyle birlikte yangında kül oldu!”

Adam ise kadını şaşırtan şu sözleri haykırdı:
“Allah’a şükürler olsun! Yanan kulübemizin ışığı sayesinde bütün tekneler yolunu buldu ve salimen limana döndük.”

Bir zamanlar büyük ve güçlü bir sultan varmış. Muktedir sultanın dört eşi varmış. Sultan en çok dördüncü eşini sever, ona özen gösterir, bir dediğini iki etmezmiş. Bu en çok sevdiği eşi günün her saatinde yanında, gözünün önündeymiş. Sultan ondan ayrılmayı aklının ucundan geçirmezmiş.

Yüreği ve merhameti geniş olan sultan, üçüncü eşini de severmiş. Ancak nedense bu eşinin günün birinde kendisini terk edebileceğinden korktuğu için, onu çok kıskanır, üzerine titrermiş. Öyle de olsa, ona sahip olduğu için gurur duyar, başkalarına tanıtmaktan özel bir zevk alırmış.

Her sözü ferman olan sultanın ikinci eşine olan sevgisi ve ilgisi de az değilmiş. Kendisine karşı her zaman iyi ve sabırlı davranan eşi, ne zaman bir derdi olsa daima yanında olur, ona destek verirmiş. Birinci ve ikinci eşinin kendilerine özgü özellikleri var; ama sultan en çok kendini üçüncü eşinin yanında huzurlu ve güvende hissedermiş.

Sarayın kraliçesi, hanım sultan olan kudretli hükümdarın birinci eşiymiş. Onu en çok seven, karşılık beklemeden sadakat gösteren, sağlığına ve hükümranlığına en büyük katkıyı sağlayan bu eşi olmasına rağmen sultan, birinci eşiyle pek ilgilenmezmiş. Farkında olup olmadığı bile kuşkuluymuş. Oysa o da hep yanında dolaşır, gölgesi gibi bir an olsun sultanı yalnız bırakmazmış.
Bu yazının devamını okumak için tıklayınız »

İki arkadaş cami avlusunda oturmuş konuşuyorlardı. Arkadaşlardan birisi ‘Bu akşam arkadaşlarla maç izlemeye gideceğiz, sen de gelir misin?’ diye sordu. Soruyu soranın durumuna bakılırsa arkadaşının sevinç içerisinde ‘evet’ diyerek onaylamasını bekliyordu. Ama beklenen olmadı. Arkadaşının yüzüne ciddi bir yüz ifadesiyle bakan genç, ‘Hayır maça gelemem. Biliyorsun ben evlendim, artık gözü yolda olan ve sürekli evde bekleyen bir eşim var. Bundan böyle hayatıma daha dikkat etmeliyim.’ dedi. Bu ifadeyi duyan arkadaşı önce hayretle baktı arkadaşının yüzüne, ardından alaylı bir tavırla ‘Vay, vay, vay kılıbık kardeşim, yüreği sevgi dolu pek muhterem ev erkeği, bakıyorum da ilk haftada boyunun ölçüsünü almışlar. Nedir bu evdekileri ihmal etmemeliyim, artık maça gelmeyeceğim lafları?’ diyerek yeni evli genç arkadaşını ayıpladı. Yeni evli genç tam ağzını açmış arkadaşına bir cevap verecekti ki yan taraflarında oturan nur yüzlü bir dedenin konuşmasıyla başını o tarafa çevirdi. O zamana kadar olanları göz ucuyla takip eden dede söze karıştı.

‘Gençler kusura bakmayın az önce konuştuklarınıza kulak misafiri oldum. Ve bu misafirlik beni yıllar öncesine götürdü. Şimdi müsaadenizle size o gün başımdan geçen ve bugün sizin sayenizde hatırladığım olayı anlatmak istiyorum.’ diyerek başladı anlatmaya.
Bu yazının devamını okumak için tıklayınız »

Adamın biri bilge bir kral olmakla ün salmış kralın yanına gider. Krala şunu sorar:

“Efendim söyleyin bana hayatta özgürlük var mıdır?”

Kral “Elbette” der, “Kaç bacağın var senin?”. Adam soruya şaşırarak “İki efendim” der. Kral “Pekala, tek bacağının üstünde durabilir misin?” “Elbette” diye cevap verir adam. Kral “O halde hangi bacağın üstünde duracağına karar ver”. Adam biraz düşünür ve sol bacağı üstünde durmaya karar verir. “Tamam” der kral “Şimdi de öteki bacağını kaldır.” Adam şaşırır “Bu imkansız kralım” der. “Gördün mü?” der kral ” Özgürlük budur. Sadece ilk kararı almakta özgürsün. Ondan sonrasında değil.”

Tiziano Terzani’nin Atlıkarıncada Bir Tur Daha adlı kitabında okuduğum bu küçük öykü yıllardır tartışılan özgürlük kavramı üzerinde bir kez daha düşünmeme yol açtı. Hayat gerçekten böyleydi. İlk kararı alıyordun ve gerisi o ilk karara bağlı olarak gerçekleşiyordu. Hayat hata kabul etmiyordu. ilk kararın doğruysa işler yolunda gidiyordu ama eğer yanlış bir karar aldıysan, herşey zincirleme yanlış gidiyordu.
Bu yazının devamını okumak için tıklayınız »

Yıl 1912, İngilizler Hindistan’ı işgal eder, Hindistan Kralı Osmanlı’dan yardım ister. Yıllardır savaş içinde olan Osmanlı bu yardımı karşılıksız bırakmamakla birlikte 350 kişilik bir askeri birliği gemiyle Hindistan’a gönderir. 350 kişilik birlikten 20 kadarı hastalıktan yolda şehit olur, kalan 330 Osmanlı askeri Hindistan’a çıkarlar ve İngilizlerle savaşmaya başlarlar.

Mühimmat açısından kısıtlı olan Osmanlı askerleri birkaç günlükmücadeleden sonra teknolojik donanıma sahip İngiliz askerleri karşısında yenik düşerler ve 40 kadarı esir alınır, diğerleri de savaşta şehit olurlar. Savaş bittikten sonra bu 40 Osmanlı esir askerini, İngilizler gemilerde çalıştırmaya başlarlar. Bir İngiliz gemisi Avustralya’ya geldiğinde, esir iki Osmanlı askeri gemiden bir yolunu bulup kaçarlar.

Bir sure sonra, adı Karadeniz diyarından Mentesoğlu Abdullah olan, baba mesleği dondurmacılığa, Karahisar diyarından Tarakçıoğlu Mehmet de baba mesleği kasaplığa başlar.

1918′de Avustralya Çanakkale’ye asker çıkarır ve bizim iki Osmanlı askeri olayı duyarlar ve hemen buluşur, durum değerlendirmesi yaparlar.
Bu yazının devamını okumak için tıklayınız »

Dostluğu, sevgiyi ve geleceği.. Hüznümüzü, acımızı, yalnızlığımızı paylaştığımız; birlik ve beraberliğimizi, kardeşlik ve dostluğumuzu en sıcak şekilde hissedeceğimiz Kurban Bayramınızı tebrik eder, mutluluklar
dilerim.

2006 yılı acılarımızla, sevinçlerimizle geride kalacak. 2007 daha fazla umut, daha fazla sevinç, daha fazla mutluluk getirsin. Yaşamınızda güzel yıllar, mutlu yarınlar, gerçek dostluklar hep sizinle olsun. Yeni yılınızın size ve tüm sevdiklerinize sağlık, mutluluk, neşe, başarı, sevgi ve huzur getirmesini dilerim. Mutlu Yıllar!

Ve yeni yıl için bir resim: (resmin büyüğünü görmek için üzerine tıklayınız)